Donderdag, 9 maart 2017 We zijn naar Hotel Congress gelopen en we hebben op het terras koffie en gedronken en toen in de zon zitten wachten op wat ging komen. De gids, Nick, en de overige deelnemers aan de tour verzamelden zich en we hebben eerst kennis gemaakt. De groep bestond uit 13 personen en Nick. Hij begon met informatie over het hotel en directe omgeving te geven. We kregen allemaal een kaart met daarop de restaurants waar we zouden eten en ook wat we er zouden krijgen. De route die we zouden lopen stond achterop.
De eerste stop was vlakbij
waar we koffie kregen en een stukje brood met geitenkaas en bieslook,
een klein hapje. Lekker. De volgende stop was in een leuk restaurant
waar we pastrami en een stuk gefrituurde kaas kregen met hele scherpe
mosterd en sriracha saus, heel erg lekker. Dit restaurant maakt ook zelf
ijs en we mochten dat proeven, nou, heel erg lekker!
Onderweg vertelde Nick ons
een heleboel over de geschiedenis van Tucson, van de restaurants en van
de architectuur. Heel interessant allemaal!
We wilden eigenlijk nog naar
de universiteit maar het was daar nu te laat voor dus we zijn richting
huis gereden over de I-10. Toch nog even langs de Tucson Outlet. Nou zo
rustig hebben we het nog nooit gezien bij een Outlet Mall. We hebben
niks gekocht en na een rondje zijn we naar huis gegaan.
Vrijdag, 10 maart 2017
We hadden toen nog tijd over
en zijn naar de Walmart bij ons gegaan. Wat topjes gekocht, een Arizona
t-shirt en ondergoed voor Mariecke en René. En wat kip voor de lunch.
Thuis hebben we heerlijk op het terras gegeten met een klein stukje
fried chicken, wat orange chicken, coleslaw en red skin potato salad,
lekker!
We zijn weer via de
onverharde (en zoals we hoorden een weg die ook niet onderhouden wordt
door het NP) Golden Gate Road naar de parking gereden van de sendero
Esperanza Trail. Hier was het verzamelpunt van de guided Sunset hike.
Bepakt en bezakt, hoedje op, genoeg te drinken en een broodje bij, we
waren voorbereid!
Het tweede deel van de hike was berg op met veel stenen/rotsen op het pad. Erg opletten dus. Het ging omhoog met haarspeldbochten en dit stuk kostte veel energie. Bovenop de berg kon iedereen een plekje op een steen uitzoeken en zagen we de zon achter de bergen zakken. De maan stond ondertussen aan de andere kant.
We zouden hierna in het
schemer of donker weer naar beneden moeten en de ranger zei dat als we
al wilden gaan, dat dat prima was. Dus wij zijn toen gegaan, zo lang het
nog redelijk licht was en we konden zien waar we liepen. Dat bleek een
goede beslissing te zijn want toen we aan de voet van de berg kwamen was
het redelijk donker. Maar het vlakke stuk konden we goed lopen in het
maanlicht, we hebben onze zaklampjes niet hoeven gebruiken, en het was
geweldig mooi om zo in de donkere stille woestijn te lopen.
Thuis nog even wat salade
gegeten op het terras, het zout en stof van ons afgedoucht en naar bed.
Voor het vervolg van deze reis, klik hier. |